Termin wyłączenia Google Ads API v19 i plan migracji bez przestojów

Wygaszenie Google Ads API v19 oznacza wyłączenie obsługi tej wersji w dniu 11 lutego 2026, co może zatrzymać raportowanie i automatyzacje oparte na starych wywołaniach. Kluczowe czynniki: (1) twarda data sunset, (2) zależności bibliotek i konektorów, (3) testy regresji oraz plan awaryjny.

Data aktualizacji: 3 stycznia 2026

Szybkie fakty

Temat dotyczy integracji, które nadal odwołują się do v19 po stronie kodu, konfiguracji lub narzędzia zewnętrznego. Największe ryzyko wynika z procesów cyklicznych, które uruchamiają się bez nadzoru i zasilają raporty kosztowe, automatyczne reguły albo importy konwersji. Priorytetem jest więc ustalenie, gdzie w organizacji występuje v19, oraz wdrożenie migracji obejmującej testy danych, monitoring po wdrożeniu i wariant awaryjny, jeżeli vendor lub biblioteka kliencka okaże się ograniczeniem czasowym.

Wygaszenie wersji API nie jest równoznaczne z „wyłączeniem Google Ads”, lecz może odciąć automatyzacje i przepływy danych, które stabilizują kampanie i raportowanie. Nawet krótka przerwa bywa dotkliwa, gdy raporty zasilają kontrolę kosztów, a importy konwersji wpływają na uczenie strategii ustalania stawek.

• Google wskazuje 11 lutego 2026 jako datę wygaszenia Ads API v19, po której wywołania tej wersji mają kończyć się błędem.
• Harmonogram wygaszania wersji Ads API jest publikowany w dokumentacji i pozwala planować aktualizacje z wyprzedzeniem.
• Przy częstszych wydaniach Ads API rośnie znaczenie stałego procesu utrzymania integracji, a nie jednorazowych działań wykonywanych tuż przed terminem.

Co oznacza wygaszenie Google Ads API v19 i kogo dotyczy

Wersja Google Ads API jest częścią kontraktu pomiędzy aplikacją a usługą: określa dostępne zasoby, pola, zachowania metod i zestaw ograniczeń. „Deprecation” sygnalizuje, że dana wersja przestaje być rozwijana i w określonym momencie zostanie wyłączona, a „sunset” oznacza datę odcięcia, po której wywołania mają przestać działać. To rozróżnienie ma znaczenie organizacyjne, ponieważ komunikat o sunset dotyka nie tylko zespołów technicznych, lecz także obszarów operacyjnych: raportowania, automatyzacji kampanii, integracji danych i rozliczeń.

Ryzyko obejmuje również rozwiązania pośredniczące: konektory ETL, platformy do zarządzania kampaniami, skrypty uruchamiane cyklicznie oraz integracje agencyjne obsługujące wiele kont. W takich układach często występuje dodatkowa warstwa zależności: biblioteka kliencka może być aktualna, ale konfiguracja nadal wymusza użycie starszej wersji API, albo vendor utrzymuje własny komponent korzystający z v19. Jeżeli choć jeden element łańcucha danych pozostaje na v19, całość może działać poprawnie do dnia odcięcia, a potem zacząć zwracać błędy. Dla ograniczenia ryzyka potrzebne jest też rozdzielenie pojęć: wersja API, wersja biblioteki klienckiej oraz wersja środowiska uruchomieniowego nie muszą zmieniać się jednocześnie, a błędna kolejność aktualizacji bywa źródłem awarii.

Co stanie się 11 lutego 2026: objawy, błędy i ryzyka operacyjne

Data 11 lutego 2026 jest istotna, bo po niej zależne procesy mogą przejść w stan awarii: joby raportowe mogą przestać pobierać dane, a operacje modyfikujące kampanie mogą zacząć zwracać błędy, co potrafi zatrzymać automatyczne optymalizacje stawek i budżetów. Najczęściej objawia się to skokiem błędów w logach, przerwanymi harmonogramami oraz lukami w danych w raportach dziennych i tygodniowych. Dla organizacji oznacza to ryzyko dwóch typów strat: brak ciągłości danych (problemy z analizą i rozliczeniami) oraz ograniczenie sterowania kampaniami (automatyzacje nie wykonują zmian, a zaległości narastają).

„Google Ads API v19 will sunset on February 11, 2026.”

„Starting on this date, all v19 API requests will begin to fail.”

Najbardziej wrażliwe obszary to te, które uruchamiają się bez nadzoru: importy konwersji, aktualizacje list odbiorców, automatyczne reguły, synchronizacja danych produktowych oraz systemy zarządzania stawkami. Dodatkowym ryzykiem jest kaskada awarii, gdy jeden błąd w API blokuje kolejkę zadań i wpływa na inne integracje. Z tego powodu plan migracji powinien obejmować monitoring po wdrożeniu: alerty na wzrost błędów, kontrolę kompletności danych oraz krótką ścieżkę eskalacji do zespołu utrzymania lub vendora.

Jak zidentyfikować użycie v19 w organizacji przed deadline

Identyfikacja użycia v19 powinna objąć trzy warstwy: kod, konfiguracje środowiskowe i rozwiązania zewnętrzne. W repozytoriach zwykle istnieją ustawienia określające wersję API lub endpointy; bywa też, że numer wersji jest zaszyty w stałej konfiguracyjnej, pliku .env albo parametrze kontenera. Druga część audytu to środowiska: produkcja, staging, zadania CRON i funkcje serverless mogą korzystać z różnych konfiguracji, dlatego analiza jednego środowiska nie wystarcza. Pomocne jest powiązanie usług z właścicielami oraz z harmonogramami jobów, aby szybko ustalić priorytety.

Trzeci element to mapa zależności: integracje vendorów, konektory danych oraz platformy pośredniczące. Dla nich potrzebne jest potwierdzenie, jaką wersję Ads API wspierają, jaki jest tryb aktualizacji oraz czy przełączenie wymaga działania po stronie klienta. Równolegle przydatne jest przygotowanie listy procesów krytycznych: raportowanie kosztów, eksporty do hurtowni danych, automatyzacje kampanii oraz importy konwersji. Taka lista pozwala ustalić kolejność testów, priorytety wdrożenia i minimalny zakres dual-run. Dobrą praktyką jest także przypięcie tych procesów do właścicieli i okien wykonania, aby po zmianie wersji szybciej wykrywać odchylenia.

v19 vs nowsza wersja Google Ads API: co sprawdzić przed migracją, aby ograniczyć ryzyko?

Porównanie powinno opierać się na kryteriach selekcji źródeł: komunikatach oficjalnych (daty wygaszania, polityka wersjonowania i noty wydań), dokumentacji referencyjnej (zmiany w zasobach, polach, GAQL i zachowaniu metod) oraz testach wykonanych w środowisku danej organizacji na realistycznych próbkach danych. Nowsza wersja powinna zostać oceniona pod kątem spójności wyników raportów, stabilności operacji modyfikujących i zgodności uprawnień, a nie wyłącznie pod kątem numeru wersji lub faktu, że kompilacja przechodzi bez błędów. Ocena musi uwzględniać zależności bibliotek i runtime, konfigurację wersji w aplikacji oraz limity i retry, ponieważ rozjazd w którymkolwiek z tych miejsc może przełożyć się na błędy w tle i przerwane harmonogramy. Istotna jest także kompatybilność narzędzi zewnętrznych i konektorów, które aktualizują wsparcie wersji w innym rytmie, dlatego potrzebna jest formalna deklaracja wsparcia oraz plan przełączenia po stronie vendora. Za wynik porównania powinny służyć mierzalne kryteria akceptacji: stabilne wykonanie jobów, brak błędów w logach, porównywalne metryki w okresie referencyjnym oraz potwierdzona poprawność importów i automatyzacji.

Plan migracji v19 → nowsza wersja: kolejność działań i kryteria „done”

Migracja prowadzona pod datę wymaga kolejności, która minimalizuje ryzyko. Najpierw ustala się docelową wersję Ads API i sprawdza, czy biblioteka kliencka w danym języku wspiera tę wersję. Następnie aktualizuje się zależności projektu, a dopiero potem przełącza wersję API w konfiguracji aplikacji. Ten porządek jest ważny, bo sama zmiana numeru wersji w kodzie przy nieaktualnej bibliotece często kończy się błędami kompatybilności.

Dobry plan obejmuje trzy okna czasowe. Na 30 dni przed datą odcięcia powinna powstać mapa zależności, lista procesów krytycznych i środowisko testowe. Na 14 dni przed datą odcięcia istotne jest uruchomienie testów integracyjnych dla raportów i operacji modyfikujących. Na 7 dni przed datą odcięcia najważniejsze jest potwierdzenie stabilności na produkcji oraz gotowość procedury awaryjnej.

Kryteria „done” powinny być mierzalne: brak błędów API w logach, zgodność kluczowych metryk raportowych względem okresu referencyjnego, stabilne wykonanie jobów cyklicznych oraz potwierdzona poprawność importów konwersji. W ramach działań wspierających może pojawić się też optymalizacja konwersji PPC, jeżeli migracja ujawni różnice w raportowaniu lub atrybucji.

Testy regresji i dual-run: jak ograniczyć ryzyko przerwy w kampaniach

Same testy jednostkowe nie chronią przed różnicami w danych i zachowaniu metod API. Potrzebne są więc testy regresji obejmujące to, co jest krytyczne biznesowo: raporty kosztów i konwersji, operacje modyfikujące kampanie, importy konwersji, synchronizację list oraz obsługę limitów i błędów. Zestaw scenariuszy powinien odzwierciedlać realny ruch, aby wykryć różnice w zachowaniu przy typowych parametrach i wolumenach, a nie tylko w warunkach laboratoryjnych.

Dual-run polega na równoległym wykonywaniu części wywołań na nowej wersji i porównaniu wyników z dotychczasowym zachowaniem. Najczęściej dotyczy to raportowania i odczytów, a w drugiej kolejności operacji modyfikujących. Porównanie powinno uwzględniać definicje metryk i cele pomiarowe, a zespół powinien sprawdzić także konfiguracje, takie jak cele konwersji w Google Ads, aby uniknąć fałszywych rozbieżności.

Elementem bezpieczeństwa jest możliwość szybkiego wycofania zmian. W wielu organizacjach sprawdza się feature flag lub przełącznik konfiguracji, który pozwala wrócić do wcześniejszego trybu działania aplikacji, o ile sunset jeszcze nie nastąpił. Jeżeli migracja jest realizowana blisko terminu, procedura awaryjna powinna obejmować również kontakt do vendora oraz sposób utrzymania minimalnego raportowania do czasu pełnej naprawy.

Co zmienia częstszy cykl wydań Ads API w 2026 i jak ustawić utrzymanie

Zmiana rytmu wydań Google Ads API wpływa na planowanie utrzymania: zamiast rzadkich dużych skoków wersji rośnie liczba mniejszych aktualizacji. Dla zespołu oznacza to konieczność stałego śledzenia not wydań i dat wygaszania, a także budżetu na testy i utrzymanie bibliotek. Brak procesu sprawia, że każda kolejna zmiana wraca jako pilny temat w momencie publikacji nowego terminu i ogranicza możliwość spokojnego testowania.

Minimalny model utrzymania obejmuje cykliczny przegląd komunikatów o wygaszaniu, kwartalny rytm aktualizacji oraz stałe środowisko testowe do sprawdzania kluczowych scenariuszy. Dodatkowo przydatne jest monitorowanie „wieku” wersji API używanej w produkcji i ustalenie progu, po którego przekroczeniu uruchamiana jest kontrola ryzyka. W modelu vendorowym potrzebne jest także zarządzanie kompatybilnością: regularne potwierdzanie wsparcia wersji po stronie konektorów, ponieważ opóźnienia w aktualizacjach bywają istotnym źródłem ryzyka. Sprawdza się kalendarz utrzymania z wyznaczonymi oknami wdrożeń oraz krótką procedurą oceny wpływu zmian na procesy krytyczne.

Checklista operacyjna dla zespołów marketing/IT oraz dostawców (SaaS/ETL)

Checklista powinna rozdzielać odpowiedzialności: zespół techniczny odpowiada za audyt wersji, aktualizację zależności i wdrożenia, a zespół marketingowy za identyfikację procesów krytycznych i akceptację wyników raportowania. W przypadku integracji agencyjnych przydatne jest przypisanie właściciela per obszar: raportowanie, automatyzacje oraz importy konwersji. Taki podział ułatwia priorytetyzację i ogranicza ryzyko, że kluczowy proces pozostaje bez właściciela.

Po stronie dostawców najważniejsze jest pozyskanie informacji o wspieranych wersjach, terminach aktualizacji i warunkach SLA. Jeżeli vendor nie deklaruje terminu, ryzyko należy traktować jako wysokie i przygotować alternatywę: zmianę konektora, etap przejściowy z eksportem danych lub ograniczenie automatyzacji do obszarów mniej krytycznych. W uporządkowaniu działań pomocna bywa też optymalizacja kampanii Google Ads, jeżeli migracja łączy się z przeglądem skuteczności automatyzacji i jakości danych.

Na końcu checklisty powinna znaleźć się diagnostyka po wdrożeniu: monitoring błędów, alerty na spadki danych oraz weryfikacja automatyzacji stawek. Jeżeli w organizacji działają mechanizmy automatycznego ustalania stawek, istotne jest sprawdzenie, czy nie istnieją dodatkowe zależności, takie jak licytacje automatyczne w Ads, które mogą pośrednio polegać na danych z integracji.

Mini-FAQ

Czy sama zmiana numeru wersji na v20 lub nowszą wystarczy?

Nie zawsze. W wielu wdrożeniach numer wersji jest powiązany z biblioteką kliencką oraz konfiguracją środowiska. Jeżeli biblioteka nie obsługuje wybranej wersji albo w kodzie pozostają odwołania do pól zmienionych w nowszych wydaniach, integracja może zwracać błędy mimo zmiany numeru.

Jakie procesy najczęściej przestają działać po wyłączeniu starej wersji?

Najczęściej awarie dotyczą zadań cyklicznych: pobierania raportów kosztów i konwersji, synchronizacji budżetów, importów konwersji oraz automatycznych reguł. Wysokie ryzyko występuje także w konektorach BI/ETL, które pobierają dane nocą i bez nadzoru, przez co problem bywa wykrywany z opóźnieniem.

Jak rozpoznać, że wywołania nadal korzystają z v19?

Weryfikacja obejmuje przegląd konfiguracji w repozytoriach, plikach środowiskowych i ustawieniach usług uruchamiających joby. Dodatkowo potrzebna jest lista aplikacji i vendorów, które wykonują wywołania Ads API, a następnie potwierdzenie ich konfiguracji na produkcji i w środowiskach testowych.

Co zrobić, gdy zewnętrzny vendor nie wspiera jeszcze nowszej wersji Ads API?

Najpierw potrzebna jest deklaracja terminu i zakresu wsparcia po stronie vendora, wraz z informacją o sposobie wdrożenia. Jeżeli termin nie jest zgodny z deadline, warto przygotować obejście: czasowy eksport danych, ograniczenie automatyzacji lub zmianę narzędzia na takie, które aktualizuje wersje API bez opóźnień.

Jak zaplanować migrację, gdy integracja obsługuje wiele kont (MCC)?

Zalecany jest rollout falami. Najpierw przełącza się konta pilotażowe i porównuje wyniki raportów oraz stabilność jobów, a następnie rozszerza migrację na kolejne grupy. Ważne jest logowanie błędów per klient oraz szybki mechanizm wyłączania zmian dla pojedynczego konta bez wpływu na pozostałe.

Czy częstsze wydania Ads API oznaczają częstsze aktualizacje po stronie integracji?

Tak, ale nie musi to oznaczać chaosu. Stabilność zapewnia proces utrzymania: cykliczny przegląd dat wygaszania, aktualizacje bibliotek w stałym rytmie oraz testy w staging przed produkcją. Brak procesu zwykle prowadzi do kumulacji zmian i migracji wykonywanej pod presją terminu.

Jakie minimum działań jest potrzebne na 7 dni przed 11 lutego 2026?

Minimalny zestaw to potwierdzony dual-run dla kluczowych raportów, monitoring błędów z alertami oraz gotowa procedura awaryjna. Organizacja powinna mieć też kontakt do osób utrzymujących integrację i do vendorów, a harmonogram jobów krytycznych powinien zostać przejrzany pod kątem zależności od Ads API.

Źródła

1. Google Ads Developers Blog: Google Ads API v19 sunset reminder — https://ads-developers.googleblog.com/2025/12/google-ads-api-v19-sunset-reminder.html
2. Google Developers: Deprecation and sunset (Sunset dates) — https://developers.google.com/google-ads/api/docs/sunset-dates
3. PPC Land: Google preparing to shut down Ads API v19 in February 2026 — https://ppc.land/google-preparing-to-shut-down-ads-api-v19-in-february-2026/
4. Google Ads Developers Blog: More frequent releases coming for the Google Ads API — https://ads-developers.googleblog.com/2025/09/more-frequent-releases-coming-for.html
5. Search Engine Land: Google Ads API to switch to a monthly release cycle — https://searchengineland.com/google-ads-api-to-switch-to-a-monthly-release-cycle-461596